همان پونه های وحشی بچه گی ها...

دستانم هنوز فقیر فانوسی از ماه...

توهم باران..

عجیب معجون احساسی است..

روسری ابی ام را که سر کردم دریا هم مرا بلعید..

همرنگ جماعت شدم؟؟؟؟؟؟؟  

احتمالا تا بعد از عید نیستم ولی تبریک عیدو از الان قبول کنید...

راستی عید منم متولد شدم مثل تولد زمین...

حتما میام و باز معذرت از همه مهربانی هایتان..

بالاتر از بام اسمان

پای منبر ماه

خبری از باران چشمانم نبود!!!!

ان بالا همه چیز خیس بود و زیبا!!...

شاید بیشتر میترسیدم

انتقام وحشی چشمانش ارامشم را بلعید..

متنفر بود....

زیاد..

خیلی زیاد.......

زمان بد جور کم میاد.....از نتها یه چیزایی یاد گرفتم!!!!!!هرچند هنوز تو پیچ و خم قوانین عجیبش موندم!!!!!بی استاد پیش رفتن عاقبت بهتری نداره...بوم جدیدم بزرگتر از قبله.....هجوم نقشها پریشونم کرده.....تذهیب هنوز با گلپونه های بسطامی ادامه داره.....ابرنگ نیمه مونده....دوباره دارم با رنگ روغن اشتی میکنم.....ارامش سکوت کرده رنگهایم مستم کرده...

یک ماه...شاید هم چند ماهو اندی...

قاصدکهای همان باغ..

وحشی تر از زوزه باد....

دلم انجا نیست و نه اینجا..

دلم زیر اوار پاهایم منطق از بر میکند...

از این دفترا زیاد دارم...هیچوقت طرفدار سوزاندن نبودم....ورق که زدم روی یه کاغذ همسن خودم یه شعر بود از معینی کرمانشاهی....هنوز از بر بودمش....شاید الان بیشتر باید زمزمه اش کنم.....

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

همان یک لحظه اول

که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبایی و زشتی

به روی یکدیگر ویرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره مستانه را خاموش ان دم

بر لب پیمانه میکردم

عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم

که میدیدم یکی عریان و لرزان

دیگری پوشیده از صد جامه رنگین

زمین و اسمان را واژگون مستانه میکردم..

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذیرفتم

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهد نمایان

سبحه صد دانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان

هزاران لیلی ناز افرین را کوه به کوه

اواره و دیوانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

به گرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سرا پای وجود بی وفا معشوق را

پروانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

به عرش کبریایی با همه صبر خدایی

تا که میدیدم عزیز نا به جایی

ناز بر یک ناروا گردیده

خواری میفروشد

گردش این چرخ را

وارونه بی صبرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که میدیدم مشوش عارف و عامی

ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری

در این دنیای پر افسانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم؟؟

همین بهتر که او جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد

وگرنه من بجای او چو بودم

یک نفس کی عادلانه سازشی

با جاهل و فرزانه میکردم

عجب صبری خدا دارد... 

هنوز برایم انقدر جذاب بود که با دیدنش شوکه هم نشوم...

قبل از اینکه دستانم مجالی برای نیاز یابند...

همانجا ترک خورد..

کنار برگهای سوخته...

اخرین انار پاییز کاسه ام را رنگی نکرد.....

نه از قهوه بی شکر...

از خونهای بالا امده..

فراموش کرده بود که بدهکاره...

سفر.....

ما فقط میزبان سکوت.....

قیصر.....

همیشه ها تکرار میشود....

نمیخواستم ارامش برفهای خوابیده بیش از این نابود شود.......

از کارم استفا دادم.........نمیدونم خوبه یا بد؟!فقط میدونم نیمی از ارامش نابود شدم برگشت....

فعلا سخت چسبیدم به نقاشی بلکه دلشو به دست بیارم.......

فالش به کلام نرسید..........

قهوه اش که تمام شد او هم تمام شد........

فالش نخوانده تعبیر شد.........

خداییش خنده دار نیست؟؟؟؟خوب نگو نههههههههههههههههه.........این همه درگیری فقط دریغ فناوری رو کم داشتم که اونم به لطف دستان افتابه دزد این دیار به انجام رسید............خداییش بد جور موندم تو کف داشته های گوشیم که حالا شده نداشته ها.............حالا ما بدو فرهنگ دنبالمون که بیاید از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنیم،اضافه شود با اعمال شاقه...............بعد از ساعتهای طولانی کار و فلاکت سوار بر مکعب اهنی بشی و از فرط حضور هموطنان از میله های ساکن هم سهمی نبری!!!!و تنها تکیه گاهت موقع ترمز ادمهای اطرافت باشند که به شدت مهربانانه تورا در اغوش کشیده اند(محبتی نه از سر اجبار!!!!!!!)حالا به مقصد میرسی و شادمان از زنده بودنت(نه برای اینکه در این دنیا ماندهای نه!!!برای رهایی از یک مرگ خجالت بار)دست در کیف میکنی و با دیدن جای خالی k310(هر جور راحتید تبلییغم لحاظ شود بلا مانع است)که داره جیغ میزنه خستگی همه روز جاشو میده به یه لبخند اجباری.........و پایان داستان تا اطلاع ثانوی openمیماند........

هشدار به خودم:دز عدم اطمینان به شدت رو به افزایش است.....

880 جان ازت متشکرم..........خیلی خیلی زیاد..........به خاطر همه ثانیه هایی که وقت و بی وقت ازت گرفتم و تو صبورتر از قبل بزرگی کردی و مرام کش.......فکر کردی راه دوره و ادم کوچولوها دیگه بزرگا رو پیدا نمیکنند ولی اشتباه کردی دوست عزیز ...........راستی بازم بگم حرفامو پس نمیگیرم، چونه هم نزن راه نداره....یه چیزدیگه:به خاطر ز.......اون روزت هزار بار اسمونت قشنگ چون خیلی به تاکیدت روی واقعیات رسوب گرفته نیاز داشتم......پتکات هنوز خوب کار میکنه.............میدونستم میتونی کمک کنی ولی میترسیدم،از اینکه فکر کنی سطحی و.........ولی به شناختم اعتماد کردم........چوب خطم هنوز جا داره؟؟؟ 

مانی جان نگفته میدونم بازم دارم جا پای قبلی ام رو پر رنگ میکنم،بازم نوشته های پشت هم و........ 880بی تقصیره…….

،من سرم شلوغه گفتم شاید یه مدت نتونم بیام واسه همین گفتم یه بار دیگه مرتکب  بشم.......بازم انتقادهاتو بگو قول میدم دیگه یاد گذشته نکنم........

امروز از صبح شروع به گشتن کردم......

از صبح است که دیوانه شده ام........

میدانی چقدر مانده؟.......

از صبح دنبال شب میگردم

الان بعد از ظهر است و من........

هنوز شب را پیدا نکرده ام......

همچنان ثانیه ها را زیرو رو میکنم برای پیدا کردنش........

دیروز وقتی شب را پیدا کردم،همه جا سیاه شده بود و ارام........

ارام تر از خودش کنار بالشم گذاشتمش و در ارامشش غرق شدم.........ولی......

وقتی بیدار شدم دیگر کنارم نبود........ارامش نبود.......

شبم را میان کدام رویا گم کردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

مرگ عادت است و من.......

عاشق این عادت.....

شاید چون هنوز به ان عادت نکرده ام..............

هیچوقت عادت نکردم با حرف دیگران احساس خوبم را کثیف کنم ولی انگار همه بر عکس فکر میکنند........باز هم شروع شد حرفهای نقضی که عزیزان بر کلام پیشین خود میکوبند..........

دنیا که شروع شد زنجیر نداشت،خدا دنیای بی زنجیر افرید،ادم بود که زنجیر را ساخت،شیطان کمکش کرد.دل،زنجیر شد.دنیا پر از زنجیر شد و ادم ها همه دیوانه زنجیری!

خدا دنیا را بی زنجیر میخواست.نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.

امتحان ادم همینجا بود.دستهای شیطان از زنجیر پر بود.

خدا گفت:زنجیرهایتان را پاره کنید.شاید نام زنجیر شما عشق است.

یک نفر زنجیرش را پاره کرد.نامش را مجنون گذاشتند.

مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری.این نام را شیطان بر او گذاشت.

شیطان ادم را در زنجیر می خواست.

لیلی،مجنون را بی زنجیر میخواست.

لیلی گفت:پایان قصه ام زیادی غم انگیز است،مرگ من،مرگ مجنون،

پایان قصه ام را عوض میکنی؟

خدا گفت پایان قصه ات اشک است.اشک دریاست،

دریا تشنگی است و من تشنگی ام،تشنگی و اب.پایانی از این قشنگتر بلدی؟

لیلی گریه کرد.لیلی تشنه تر شد.

خدا خندید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.مجنون به لیلی اش رسید.

خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.

  لیلی نام تمام دختران زمین است......

عرفان نظر اهاری.....                   

مادرم به من گفت:زشتی.............و من.......

نمیدانستم قصه سوسکه و بچه اش مال دنیای خزنده هاست یا من واقعا زشتم؟.......

برادرم خندید........

مغزم گزینه دوم را تیک زد...........

هنوز وقتی داغونم سهراب معجزه میکنه،نوشتن یکی از اون همه قشنگی واقعا سخته ولی.......تقدیم میکنم به همه اونایی که پی ارامش، کوچه باغهای سهراب را ورق میزنند..........

شب سردی است، و من افسرده.

راه دوری است،وپایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

میکنم،تنها از جاده عبور:

دور ماندند ز من ادمها.

سایه ای از سر دیوار گذشت،غمی افزود مرا از غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر امد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر،سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر ارم از دل:

وای،این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدهن اویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگر ان را هم غم هست به دل،

غم من لیک،غمی غمناک است.

خیره نگاهش کردم......اخرین پک را به اب زد.......

تمام عید جایش کنار سفره خالی بود و من....

به هیچ ماهی دیگری فکر نکردم..........

محصور کرد تور سیمی و اسمان هزار تکه شد میان من و خورشید.......

پنجره ساز باز هم یکی دیگر از روزنه ها را پوشاند تا بدانم کیست..........

پای دیگری در میان بود ولی سکوت .....

شاید به خاطر چشم به راهی که او نداشت .....

پس با لبخند به خالی شدن زیر پایش نگاه کرد....

همیشه مایه عذاب بودی....

چه ان وقت که نیامده رفتی...

و چه حالا که از دار دنیا رفتی....

 چه طور میتونست ا ینقدر.......

ولی بود....

اون همه تاریکی کجا.........

 اون همه نور کجا......

میخواست بر گرده به همون تاریکی .....

اینو با یه گریه بلند به همه گفت ولی.......

پشیمان بود ...

او لیاقتش را نداشت ....

از همه ادمکها بیزارم....همه غریبه های اشنا که با صورتک ترک خورده شان باز هم بازی میکنند و چقدر...نفرت انگیز.............

زمان به سرعت میدود ولی برای من یک عمر میدود.چقدر خاطره شده ای،انگار خواب بودی و چقدر ارامش بخش میان انهمه کابوس.همه گذشته ها برایم رویایی شده پر از مه........یادت هست....مثل سفری که با هم بودیم.......مه و..اتیش و........همه چیز زیبا بود و رویا ......مثل من و تو.........................راستی چند شب پیش باز هم کابوس دیدم ....بیدار شدم،کسی نبود........تو نبودی......حتی عروسکم هم نبود،او را به خاطر سادگی و بچگی از من گرفتند و روی سرما و غربت طاقچه کشتند.................در تاریکی نگاهش کردم او هم از تنهایی و کابوس خیره مانده بود و یخزده...................